• ტრ**შიპერო ჟურნალისტებს;
• ინფორმაციას ჟურნალისტისგან, რომ რომელიღაც სირმა ფეისბუქი გამოიყენა და სოციალური ქსელები მოდაშია;
• ინფორმაციას, რომ მალე ვირუსით მთლიანი საქართველო ამოწყდება;
• ახალ ამბავს გრიპით გარდაცვლილი ადამიანის შესახებ, სადღაც მომხდარი ავარიის შესახებ რომლის დროსაც მძღოლი ადგილზე მოკვდა. + ინტერვიუს მკვდარი მძღოლის მეზობლებთან: “ისეთი კარგი ბიჭი იყო, მისგან ცუდი არავის ახსოვს, ნეტა რა მოუვიდა”;
• პრეზიდენტის უპრაგუნო გამოსვლებს;
• სახელმწიფო მოხელეებთან ისეთ ინტერვიუებს (ანუ ჩინოსნის ყველა ინტერვიუს), სადაც ზოგად თემებზე საუბრობენ და სიტყვებით გვიხაზავენ, რომ საქართველოს დიდი პოტენციალი აქვს და რომ სახელმწიფოს განვითარება მნიშვნელოვანია სახელმწიფოს განვითარებისთვის. ქართველმა სპორტსმენმა რომ მსოფლიო ჩემპიონატი მოიგოს, მომზადებულ 5 წუთიან სიუჟეტში 3 წუთს სპორტის მინისტრს დაუთმობენ, 2 წუთს პრეზიდენტს, მთავარ გმირს კი – დაიკიდებენ.
• ბათუმის ივენთებს;
• დოის, სოფოს, ნინოს, ნიკას, თამრიკოს…
• ფაქტების არასაინტერესო (და ხშირად მცდარ) მხარეებს. მაგალითად, ინგლისის არეულობის დროს ტელევიზიის მთავარი საინფორმაციო ტონი იყო: ლონდონის ქუჩებში 16000 პოლიციელია მობილიზებული, დაღუპულია x და დაკავებულია y ადამიანი. გამოიყვანს თუ არა პრემიერმინისტრი ხალხის წინააღმდეგ საჯარისო საბრძოლო დანაყოფებს??!!!!!! (პათოსი: აესე არბევენ დემოკრატიულ ინგლისში ხალხს, დედას უტ&*$^%ნ! ).
  რადიო თავისუფლებაში კი ეს ამბები ობიექტურად, მშვიდად, გაუმძაფრებლად და ანალიტიკური, საღი მსჯელობით შუქდებოდა.

მოძრავფონზე მაღვიძარას ვაყენებ დილის 9-ზე, გაღვიძების სიგნალად კი რადიო მწვანე ტალღას ვუთითებ. ვიღვიძებ fresh ინფორმაციით, დაწყნარებული ტონით, საინტერესო+ხარისხიანი ანალიტიკური საუბრებით მოწვეულ ექსპერტებთან

შუაღამის თავისუფლება 00:00-ზე იწყება რადიო იმედის ეთერში, ღამითაც ვიღებ მხოლოდ მნიშვნელოვან ინფორმაციას და ვიძინებ ტკბილად

აი, სცადეთ თქვენც, 3-4 დღე უსმინეთ ამ რადიოს და შიგადაშიგ ტელევიზორსაც შეხედეთ, მიხვდებით რას ნიშნავს ხარისხიანი ინფორმაცია

და აქვე ჩაგეკითხებით, რომელი წყაროებით იღებთ ინფორმაციას?

სასარგებლო ბმულები: რადიო თავისუფლება, რადიოს პრინციპები, გასული დღის აუდიოარქივი, სიხშირეები რეგიონების მიხედვით, fb page.

წიქარა

ამგვარად, კატა ზურა მრავალი მსოფლიო მნიშვნელობის მოვლენის თანაავტორად გვევლინება. მაგრამ ყველაზე საინტერესო და უცნაური ამბავი მას ესპანეთში გადახდა, მაშინ, როდესაც ფიესტის დღესასწაულზე იყო ჩასული და კორიდას დაესწრო.

იმ დროს ესპანელ ტორეადორებს შიშის ზარს სცემდა და სიცოცხლეს უმწარებდა ხარი, სახელად წიქარა. წიქარა ჩუმად ეპარებოდა ტორეადორების სახლს, ზარის ღილაკს ჩლიქს მიაჭერდა და გარბოდა. გაწამებული ტორეადორები ვერაფერს უხერხებდნენ წიქარას.

კატა ზურას გული დაუწვა ცხელმა ჩაიმ, მაგრამ მას ეგონა, რომ ეს ტორეადორების საცოდაობამ გააკეთა, ამიტომ გადაწყვიტა, წიქარასათვის გზაზე გადაერბინა და საფუძვლიანად დაეთარსა.

კატა ზურა სწორედ ასე მოიქცა. დათარსულმა წიქარამ კი ცოლი მოიყვანა, მაგრამ მალე გაუშვა, რითაც კატის დათარსვა აახდინა და ასე უბრალოდ გაანეიტრალა.

შესაბამისად, ტორეადორებს არაფერი ეშველათ. მაშინ კატა ზურამ მთელი უარყოფითი ენერგია მოიკრიბა და ისე გადაურბინა წიქარას. მეორე დღეს ქალაქის ცენტრალურ არენაზე კორიდა იმართებოდა, რომელშიც წიქარასაც უნდა მიეღო მონაწილეობა. წიქარა უნდა შებრძოლებოდა კენიის მეფე გიორგი XIII.

ბრძოლა ძალზე მძიმედ დაიწყო, მაგრამ ნელ-ნელა გიორგი XIII-ის უპირატესობა გამოიკვეთა. დათარსული წიქარა თავის თავს არ ჰგავდა. მას ლეონარდო დიკაპრიოს მასკა ეკეთა. ამ დროს კი გიორგი XIII დარტყმას დარტყმაზე აყენებდა წიქარას მამას, რომელიც იქვე შორიახლოს ბალახობდა.

წიქარამ იგრძნო, რომ ასე გაგრძელება აღარ შეიძლებოდა და კენიის მეფეს ქრთამი შესთავაზა – ამოიღო ჯიბიდან სავარცხელი და გადაუგდო. გიორგი XIII-ს სავარცხელი ძალიან მოეწონა, მაგრამ არ შეიმჩნია და განაგრძო წიქარას მამის უკვე გვამის გვემა.

წიქარა არ მოეშვა და ახლა ჯიბიდან სარკე ამოიღო და გადაუგდო. გიორგის სარკის დანახვით გამოწვეული სიხარულის დამალვა გულით უნდოდა, მაგრამ… შეთანხმება შედგა – გიორგი XIII-მ დაინდო მამა-შვილი წიქარები და კენიაში დაბრუნდა სარკით და სავარცხლით ხელდამშვენებული, რაც შემდგომში საკუთარი ქვეყნის ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენას მოახმარა.

რაც შეეხება წიქარას, მან მამამისი სახლში დამარხა – აქ უფრო მივაქცევ ყურადღებასო, თვითონ კი სასაფლაოზე გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც მალე მეზობლებთან ჩხუბი მოუვიდა და მოკვდა.

რაოდენ უცნაურადაც არ უნდა მოგეჩვენოთ, მის გვამს სამი წლის შემდეგ ბოჩოლა შეეძინა, რომელმაც სახელად წიქარა ჯუნიორი შეირქვა. ბოჩოლამ დაბადებისთანავე მამის ხსოვნას ლექსი მიუძღვნა:

“- მამა, მამა, ჩემო მამა,

- რაო ჩემო ბოჩოლა?

- გაჩუმდი, რას ლაპარაკობ,

შენ ხომ უკვე მკვდარი ხარ,

თანაც კაი ხანია”-ო.

ამის შემდეგ წავიდა წიქარა ჯუნიორი და კატა ზურა მოძებნა. ზურას სხვა გზა აღარ დარჩენოდა და წიქარა ჯუნიორის მოთხოვნით საკუთარ თავს გადაურბინა და თავი დაითარსა.

ამის შემდეგ წიქარა ბერლინში ჩავიდა და იქაურ ზოოპარკში ზებრად დაიწყო მუშაობა. 6 წელიწადში დაბერდა და ახალგაზრდა ნიანგს აჭამეს. ნიანგს სამი დღე ეყო წიქარა ჯუნიორის ხორცი.

ირაკლი საღინაძის ზღაპრებიდან, “ახალი ვერსია”, 2002-04-08.

გურამმა მარიასთან შეთანხმებისამებრ 1 საათი გაატარა, 60 ლარი გადაუხადა და სახლში წავიდა. 3 დღეში კიდევ მოუნდა. ისევ იმ დაწესებულებაში წავიდა, სადაც სამი დღის წინ მარია გაიცნო.

მას ამ ჯერზე ფეხით მოუწია წასვლა, რადგან ვიღაცამ მანქანიდან აკუმულატორი მოჰპარა. იმ დღეს მარია უკვე დაკავებული აღმოჩნდა, ამიტომ მას მირაბელასთან ერთად მოუწია იმ ერთი საათის გატარება.

ეს ერთი საათი მისთვის საბედისწერო აღმოჩნდა. მაგრამ ეს უკვე შემდეგ გაირკვა. შესაბამისად, ამის შესახებ შემდეგ მოგახსენებთ.

იმ ერთ საათში ღირსშესანიშნავი არაფერი მომხდარა. სახლში მიმავალი გურამი ზეპირად სწავლობდა ლექსს, რომელიც მეორე დღეს უნდა ჩაებარებინა.

მეორე დილაც გათენდა. გურამი მის ეზოში მდგარი კაცის ყვირილმა გააღვიძა: “ლექსებს ვიბარებ, ლექსებს”… “აბა ლექსებს ვიბარებ”. ჩორნა, იგივე გურამი წამოხტა, სასწრაფოდ ჩაიცვა, ეზოში ჩაირბინა და წინა დღით ნასწავლი ლექსი ლექსების ჩამბარებელ კაცს ჩააბარა.

კაცმა გურამს 5 თეთრი გადაუხადა. გურამმა ამ 5 თეთრს თხუთმეტი მიამატა, რომელიც მამამ დაუტოვა ანდერძით და იმ დღეს მეტროთი კატაობით გაირთო თავი.

ის-ის იყო, საბურთალოს ხაზიდან მთავარ ხაზზე გადაჯდა, რომ შინაგანად რაღაც იგრძნო, დაუკვირდა და მიხვდა – იგი შეყვარებული იყო. “ფეხით არ უნდა წავსულიყავი”, – გაიფიქრა მან, მაგრამ ვერაფერს იზამდა, რადგან მირაბელას სიყვარული უკვე ფაქტი იყო და ვერსად გაექცეოდა, მით უმეტეს მეტროთი.

მეორე დღეს გურამმა ადრე გაიღვიძა, წვერი მოუშვა, ხელ-პირი დაისვარა და მირაბელას ხელის სათხოვნელად წავიდა, მაგრამ უკან აღარ დაბრუნებულა. გურამის გაუჩინარება არ გამოპარვიათ მის ნათესავებს. მათ ორი საათი ეძებეს იგი, მერე ოთხი დღე ელოდნენ, ბოლოს და ბოლოს მათი მოთმინების ფიალაც აივსო და გურამის კუთვნილი ბინა, მანქანა და სხვა უძრავი ქონება გაყიდეს, აღებული ფულით მის სახელზე იქეიფეს, თანაც არა ერთხელ, არამედ სამჯერ.

ყველაზე კარგი პირველი ქეიფი გამოდგა, რადგან იმ დღეს მსუბუქი ყოფაქცევის მანდილოსნებიც ჰყავდათ მოწვეული. ამ მანდილოსნებს მარია და მირაბელა ერქვათ.

რაც შეეხება გურამს, იგივე ჩორნას, რა დაემართა? სად გაქრა ან რატომ? არავინ იცის. ისე, ყოველი შემთხვევისთვის, ამ სახელის მქონე ადამიანი თუ ვინმეს შეგვხდებათ, გთხოვთ, ძალიან გთხოვთ!

ირაკლი საღინაძის ზღაპრებიდან, “ახალი ვერსია” 2001-12-24.

პ.ს. ამ ზღაპარს სათაური არ ჰქონდა მითითებული და მე ჩავუწერე (ავტ.-ის მეზობელი)

ჰაი ჰუი ბლაბლაბლა.

გაზეთ “ახალ ვერსიაში” იბეჭდებოდა-ხოლმე ირაკლი საღინაძის ზღაპრები. დრო რომ გავიდა, ხალხმა გაიგო, ის წყარო კი არა, თურმე ტბა იყო კიარადა,  დრო რომ გავიდა, მომენატრა ეს ზღაპრები და ძებნა დავუწყე. ჰოოდამ, დღეს წავაწყდი რაღაც-რუღაცებს. წარმოგიდგენთ ზღაპარს “კაცი თუ კუ”. ვისაც სახლში პატარა ბავშვი გყავთ, წაუკითხეთ ძილის წინ!

კუ

ერთხელ ერთმა კაცმა, სახელად ბადრიმ, თუთუნი წაიღო ქალაქში გასაყიდად, მაგრამ ვერ გაყიდა და ამიტომ კუში გაცვალა. კუმ შვებით ამოისუნთქა, რადგან კაცი, რომელთანაც ის ცხოვრობდა, ბევრად არ განსხვავდებოდა ცუდი კაცებისაგან. ახლა კი კუს იმედი ჩაესახა, რომ ბადრი კარგად მოუვლიდა და ნიავს არ მიაკარებდა.

ბადრიმ იმედები არ გაამართლა. მას ძალიან უყვარდა თავისი კუ, რადგან თუთუნი, რომელშიც იგი გაცვალა, ისიც ძალიან უყვარდა.

ერთხელ ბადრი სამეცადინოდ წავიდა თავის კლასელ გოგონასთან, ხოლო კუ, რომელსაც ამ დროისათვის უკვე ლომა დაარქვა, სახლში დატოვა. კუს მარტოობა არ უყვარდა, ამიტომ თავის შეყვარებულს გადაურეკა და თავისთან დაპატიჟა.

შეყვარებულს ეგონა, კუს დაბადების დღე აქვს და იმიტომ დამპატიჟაო, ამიტომ თავისი შეყვარებული წაიყვანა ჩანგალზე. ეს მისთვის საბედისწერო შეცდომა აღმოჩნდა, რადგან კუმ დაინახა თუ არა თავისი შეყვარებულის შეყვარებული, მაშინვე გამარჯობა არ უთხრა.

ამაზე კუს შეყვარებულის შეყვარებულმა ინერვიულა და გული წაუვიდა. გულწასული შეყვარებულის დანახვაზე კუს შეყვარებულმა კუს თვალი ამოსთხარა.

ამ დროს სახლში ბადრი დაბრუნდა და თვალამოთხრილი კუ რომ დაინახა, მის შეყვარებულს თავი მოაჭრა. ამაზე კუმ ტაში შემოჰკრა, ტაში ოვაციაში გადაიზარდა და ნელ-ნელა თვალს მიეფარა.

ამის მერე კუ ლომამ და ბადრიმ კუს შეყვარებულის თავი შეჭამეს, ტანი კი მეზობელს გაუცვალეს ჰალვაში. ჰალვა ვეღარ შეჭამეს, რადგან უკვე თავი ჰქონდათ ნაჭამი, რაც ძალიან ინანეს, მაგრამ რა იცოდნენ, რომ მეზობელი ტანში ჰალვას მისცემდა.

მეორე დღეს ჰალვა სკოლის დირექტორს გაუცვალეს, მაგრამ არ გვითხრეს რაში.

ცამეტი დღის შემდეგ მარადონა ჩამოვიდა მათ სოფელში, რის გამოც მასწავლებლები დააპატიმრეს, მოსწავლეები კი გახარებული დაიხოცნენ, რადგან ისინი იმ მომენტში, როდესაც ბადრი კლავდა, მასწავლებლის დაპატიმრებით იყვნენ გახარებულნი. ხოლო ბადრი მათ ძალიან ბანალური მიზეზის გამო კლავდა – მას მოსწავლეები ეზიზღებოდა.

დახოცილი მოსწავლეები კუ ლომამ შეჭამა, ხოლო ბადრის არაფერი დაუტოვა. ამ დროს ბადრი სახლში დაღლილი და მშიერი დაბრუნდა, მაგრამ არც ერთი მოსწავლე აღარ დახვდა.

ამან ის ძალიან გააბრაზა, რის გამოც საყვარელ კუს თითები მოაჭრა და თვალების მაგივრად გაუკეთა.

კუ დაბრუნდა და თათების პაჭუნი დაიწყო. ეს უცნაურობა ბადრიმ ფულის საკეთებლად გამოიყენა, წავიდა ცირკში და გააკეთა ნომერი, სახელწოდებით “თათებპაჭუნა კუ”.

ამ ნომერმა დიდი პოპულარობა მოიპოვა და კარგი შემოსავალიც მოუტანა ბადრის.

ნაშოვნი ფულით ბადრი სამოგზაუროდ გაემგზავრა. კუს კი ქვა მოაბა და წყალში გადააგდო.

იგი სამი წლის შემდეგ დაბრუნდა. ნაცემი იყო, ვიღაცას უცემია ეგვიპტეში. კუ მკვდარი იყო, ის დაიხრჩო, ოღონდ ბადრიმ რომ ქვამობმული გადააგდო წყალში მაშინ კი არა, არამედ მერე – დეპრესია ჰქონდა, ქვა მოიბა და წყალში გადახტა.

ეს ზღაპარი ასე მთავრდება. უაზრო დასასრულია, დამეთანხმებით, მაგრამ თავისი მორალი ამ ზღაპარსაც გააჩნია.

ამას შენით მიხვდი, პატივცემულო მკითხველო!

ირაკლი საღინაძის ზღაპრებიდან, “ახალი ვერსია”, 2002-02-11.

საქართველო ასეთების გარეშე

ყველაზე დიდი უბედურება ის ხალხია, ვინც რელიგიაზე ბევრს საუბრობს და ვიწრო გაგებით პატრიოტია, “როგორ შეიძლება სხვა რელიგიის ხალხი არსებობდეს” – კატეგორია. ესენი, ძირითადად, უმუშევარი, გაუნათლებელი დიასახლისები ან შ.პ.ს. “ღიპი +”-ის თანამშრომელი მამაკაცები არიან. ასეთი ადამიანები დახტუნავენ ყველაზე ხშირად “ეროვნულ” აქციებზე, დააქვთ ხატები წინ და უკან, ხმამაღლა მოუწოდებენ ხალხს. შესაბამისად,  ხშირად სწორედ ამ კატეგორიის ხალხი ხვდება ჟურნალისტების მეირ მომზადებულ სიუჟეტებში. ბუნებრივია, როცა გაიგებ ფრაზას “რა საჭიროა სხვანაირი ხალხი”, პროტესტის გრძნობა გაგიჩნდება და მხარს დაუჭერ სწორედ იმ “სხვანაირებს”. ამ შთაბეჭდილებას ხელს უწყობს რადიკალი და ურჩი სამღვდელოება, რომელიც თავისი ხუშტურებით განაგებს საქმიანობას და მოძღვრავს ხალხს.

უინფორმაციობის პრობლემის ერთ-ერთი სათავე საპატრიარქოს პრესსამსახურია, რომელიც ყველას გასაგონად ვერ საუბრობს, ნათლად ვერ ხსნის და ასაბუთებს პრობლემის არსს. მეორე სათავეში ძალიან კომპეტენტური ტვ ჟურნალისტები დგანან, თავიანთი პროფესიონალიზმით, საღი აზროვნებითა და პოლიტიკით. ისედაც მწირი ინფორმაციის პირობებში, კიდევ უფრო ხლართავენ და არაადეკვატურად გადმოსცემენ ფაქტებს. სამი დღის განმავლობაში მეტი ვერაფერი გავიგე ტელევიზორიდან, რომ საპატრიარქოს არ მოსწონს ახალი კანონი. რატო არ მოსწონს, რა მიზეზებია აქ, ყველას ჰკიდია. ცხადია, ასეთი ინფორმაციულობის პირობებში, ყველას ჰგონია, რომ საპატრიარქო ვერ ეგუება სხვა რელიგიების დარეგისტრირებას.

სინამდვილეში, საპატრიარქო არ აპროტესტებს უშუალოდ რელიგიების სამართლებრივ რეგისტრაციას, პრობლემა არის სომხეთის სახელმწიფოსთან ურთიერთობის საკითხებში, იმ პრობლემებში, რომლებიც ძალიან დიდი ხანია არსებობს და სახელისუფლებო დონეზე ამის აღიარება არავის სურს. შოთა რუსთაველს რომ გვედავებოდნენ სომხები, სასაცილოდაც არ გვყოფნიდა და გვეგონა ხუმრობდნენ, ასე ხუმრობა-ხუმრობაში ლამის ისიც დააჯერეს მსოფლიოს, რომ ღვინის აკვანი სომხეთია, ყევლა “ღადაობით” გასომხურებულ ნიმუშს რა ჩამოთვლის. ახლა კი ჯავახეთის ავტონომიაზე, 600 ეკლესიაზე და სომხური საკათალიკოსოს გახსნაზე “ხუმრობენ”, არც თუ ისე უშედეგოდ. საპასუხოდ რას გვთავაზობენ, ამაზე მიბმულ ვიდეოში გაიგეთ. ყველა ლიბერალიზმს ეფარება და თავს ადებილებინებენ მატყუარა, ნაგლური ხელშეკრულებებით. ისტორიას რომ გადავხედოთ, ასეთმა ცალმხრივმა შეთანხმებებმა დაღუპეს საქართველო. ეს ცივილურობა კი არა, უტვინობაა.

ვაცხადებ: სხვა რელიგიების სამართლებრივ აღიარებაში ცუდია რაფერია! ყველას აქვს არსებობის უფლება! და ამას არც ვაპროტესტებ, არც რომელიმე ჭკვიანი აპროტესტებს!

განურჩევლად რელიგიური შეხედულებებისა, გთხოვთ იხილოთ ეს ვიძიო, სადაც არ გვხვდება ჯიგიტობის ფეიერვერკეკბი და შეგიძლიათ მშვიდად დააჭიროთ Play-ს. ინფორმაციის სრუალდ აღსაქმელად მისი ნახვაა საჭირო.

(უყურეთ 2:22-დან)

ეს მეორე ნაწილი, სადაც ასევე მნიშვნელოვანი ინფორმაცია იჩითება.

პ.ს.

ახლა დაიწყებენ ეთნიკურ ზიზღს აღვივებენო და ა.შ. მაგრამ, რადგან ასეთი ხისთავიანები ცხოვრობენ საქართველოში, ამიტომ უნდა შევწყვიტოთ ამ საკითხზე მუშაობა და სომხებს ჩავაბაროთ ყველაფერი?

რესტორნებში და “ზავიძენიებში” რომ ძაღლი პატრონს ვერ სცნობს, ესეც იცით. კერძებს, ღვინოსა და ატმოსფეროს თითქმის არცერთი კვების ობიექტი არ აქცევს ყურადღებას. ან უნდათ, მაგრამ არ იციან – როგორ მაიქციონ.

ამიტომ, ყოველთვის გაფაციცებული ვეძებ ადგილს, სადაც წყნარ გარემოში მეგობართან ერთად მშვიდად დაჯდომა და გემრიელად სადილობა შემეძლება.

ბოლო დროს ორი ადგილი მქონდა დასატესტად შეგულებული: კაფე გუდიაშვილის მოედანზე და მეორე კაფე ილიაუნის მოპირდაპირე მხარეს, ჭავჭავაძეზე.

ორნი შევედით გუდიაშვილის მოედანის კაფეში და ამოვირჩიეთ საკაიფო ადგილი – 4 კაციანი მაგიდა. უცებ მიმტანი გამოენთო:

-იცით, დაკავებულია ეგ მაგიდა!..

-მმ, კარგი. – მოვათვალიერეთ სხვა მაგიდები, რომლებიც ასევე “დაჯავშნული” აღმოჩნდა, ჩვენთვის თავისუფალი იყო მხოლოდ ორკაციანი მოცუცქნული მაგიდა. მოვიშალეთ ნერვებზე და წამოსვლას ვაპირებდით, მიმტანი:

-დაეტევით მანდაც.

-სად დავეტევით, აქ ორი თეფშიც კი არ დაეტევა პურთან ერთად.

-აა, ჭამას აპირებთ? მაშინ დასხედით აქეთ, არ მოვლენ ჯერ…

- (წადი თქვენი კრიჟანი დედაც) – გავიფიქრეთ და გამოვედით.

კარგად ვიცი ეგ ფანდი, როცა სტუმრის გადახდისუნარიანობაში და რაოდენობაში ეჭვი ეპარებთ, ტყუილით ცდილობენ არ დააკავებინონ კარგი ადგილები. თუსაიდშიც გამოვიჭირე პერსონალი მაგაზე, ოთხი საათი ვისხედით ცარიელი “დაჯავშნული მაგიდის” გვერდით ორი ახალგაზრდა, მხოლოდ იმიტომ, რომ იერით სკოლის მოსწავლეებს ვგავდით. შესვლა-გასვლისასაც დაცვა უღებდა კარს თითქმის ყველას, ჩვენ კი – არა.  მაწაკებო, თქვენი დედაც! რადგან წვერგაპარსული პატარა ბიჭს ვგავარ, არ უნდა მომაქციოთ ყურადღება? მერე ნაცნობთან გადავამოწმე, ემგრუპში მუშაობდა და არ იყო ის მაგიდა დაჯავშნული იმ დღეს, ტყუილად არ დაგვსვეს ორი ადამიანი 6 კაციან მაგიდაზე, რომელიც ისედაც ცარიელი იყო.

რაც შეეხება მეორე შეგულებულ ადგილს, ილიაუნის მოპირდაპირედ განთავსებულ კაფეს, ფეისბუქში აღმოვაჩინე, ადამიანის პროფილით არიან დარეგისტრირებულები ხოოდამ, შევაჭერი სურათებში – იქნებ მენიუ მაინც ეგდოთ-მეტქი. ვთხოვე და დამპირდნენ, დავდებთ მენიუსო, სამი დღის განმავლობაში სამჯერ  შევახსენე და ბოლოს დაძლიეს სიზარმაცეს:

დაახლოებით იგივე სიტუაციაა ავტობაზრობაზე:

-რა მანქანები გაქვთ?

-გვაქვს თეთრიც და წითელი მანქანებიც.

- კერძოდ? ფირმა ან გამოშვების წელი?

- აა, ახლა ვკითხე მენეჯერს და ჯიპიაო მითხრა.

არადა როგორ მქონდა იმედი, რომ ამ ლამაზ კაფეში ღიპი და ყანწი არ მეფობდა

ბოლოს ვუთხარი დაგარეპორტებთ-მეთქი რგორც ადამიანის პროფილს და მგონი ვერ მიმიხვდნენ, რეპორტი პოსტში იგულისხმეს მგონი

დღეს რომელ ფილმზეც არ უნდა შეხვიდეთ, რუსულადაა ყველაფერი ნათარგმნი.
რატომ?! ხომ დაგვპირდნენ?
ის თაობა, რომელიც დღეს კინოთეატრში დადის – ინგლისურს უფრო უკეთ ფლობს, ვიდრე რუსულს. შესაბამისად გამოირიცხა აზრი – “ხალხმა რუსული უკეთ იცის, ვიდრე ინგლისური”.
რატომ გვაყრით თვალში ნაცარს, მაჩვები ვართ?
რუსულად ფილმს ხო allmovies.ge-ზეც ვნახავთ, საზასაოდ კიდე – უკეთესი ადგილებიც არსებობს.
როცა ხალხს ასე საჯაროდ და საზეიმოდ რამეს დაპირდები, უდნა შეასრულო, თუ უტრაკო არ ხარ!

გადაიხადე ცოტათი მეტი და იყიდე ფილმის ორიგინალი ვერსია, რატომ ჟოშკობთ?!!

აი ასე, ბატონო ჯემალ!

მაღაზიის დაბნეულ, გულგრილ კონსულტანტებსა და ცუდად მოწყობილ სივრცეზე არაფერს ვიტყვი. ჩემი სამართლიანი აღშფოთება მხოლოდ და მხოლოდ ტყუილმა გამოიწვია!

techno boom sucks!

გაზქურის ყიდვა გვინდოდა, დავიარეთ მაღაზიები და ტექნო ბუმშიც შევიარეთ, საბოლოო არჩევანიც სწორედ ამ უკანასკნელის გაზქურაზე გაკეთდა. პირველი არა, მაგრამ მეორევე შეკითხვა პერსონალს:
-დღესვე მოიტანთ ჩვენთან ქურას?
-თბილისში ცხოვრობთ?
-კი, აქვე ავრთ. თუ დღესვე მოიტანთ – ვიყიდით, ხვალ არ ვიქნებთ სახლში.
-კი, კი, რა პრობლემაა, დღესვე მოგიტანთ, გადავცემ ახლავე დისტრიბუტორებს.
ვიყიდეთ. მოსაღამოვდა. ვრეკავ:
-ალო, (ბლაბლაბლა), არ მოგაქვთ?
-დღეს ვეღარ შევძელით, ხვალ აუცილებლად მოგიტანთ.
WTF?!! გათენდა, დედაჩემი აღარ წავიდა, ქურის გამო დარჩა სახლში. მოიტანეს, დადგეს, წასვლას აპირებენ.
-მოიცა, მონტაჟი? (გვეგონა მოტანისთანავე დაამონტაჟებდნენ)
-მონტაჟი სხვა ჯგუფს ევალება, ამოვლენ და დაამონტაჟებენ.
WTF?!! სანამ წავიდოდნენ მაღაზიაში გადავრეკეთ და ვკითხეთ, როდის მოვიდოდნენ დამმონტაჟებლები – “გადაცემულია თქვენი მისამართი, დღესვე მოვლენ აუცილებლად და დააყენებენ”, უკვე დავეჭვდით და თვითონ სერვისშიც დავრეკეთ:
-მაღაზიაში გვითხრეს, რომ დღეს მოხვალთ და დააყენებთ, რომელზე მოხვალთ?
-დღეს ვერ მოვალთ…
WTF?!! ატყდა ტელეფონზე წიოკი და ერთი ამბავი, რას ჰქვია ვერ მოხვალთ, ორი დღეა გელოდებით, ხვალ არავინ იქნება სახლში და ა.შ. ბოლოს “დათმობაზე” წავიდნენ: კარგით, თუ ძალიან გეჩქარებათ, განრიგს გადავხედავთ და ჩავასწორებთ, მოსვლამდე ერთი საათით ადრე შეგეხმიანებთ.
დაღამდა. არავინ მოსულა. WTF?!!!!!

ფეისბუქზე მაგათი დირექტორის მოადგილეც კი ვიპოვნე და PM გავუგზავნე, პასუხი რა თქმა უდნა არ მომსვლია, ალბათ კითხვა არ იცის.

როდემდე?! როდემდე უნდა არსებობდნენ რეკლამით განებივრებული ასეთი დაუნი კომპანიები?!!! მოგვატყუეს მხოლოდ იმის გამო, რომ მათთან გვეყიდა. თავის ჭკუაში მოგება ნახეს ამით? მოგიდღანთ მარკეტინგული ხედვა!

პ.ს. ერთადერთი დადებითი პიროვნებები მაგ კომპანიიდან – დისტრიბუტორები იყვნენ, ვინც სახლამდე მოიტანა ქურა და ამოიტანა, ჯიგარი ხალხი ჩანდა, მაგათ არ ვეხები ^_^

ამ ვერსიის თანახმად, ხევსურეთსა და თუშეთში აღმოჩენილი პიქტოგრამები უკავშირდება არა რაღაც ზებუნებრივ კოსმიურ ძალებს, არამედ დედამიწის წარღვნამდელ ცივილიზაციას, რაც ბევრად უფრო მისაღები და დამაჯერებელია.

ხვამლი

წაიკითხეთ მეტი ->
2007 წელს, არქეოლოგ გურამ გაბიძაშვილის ხელმძღვანელობით მოეწყო ხვამლის ექსპედიცია. მათი თავდაპირველი მიზანი და ინტერესი ხვამლის, როგორც ძველი განძსაცავის გამოკვლევა იყო. “ქართლის ცხოვრების” ჟამთაღმწერლის ცნობით, ეს ადგილები სწორედ ქართველ მეფეთა უმნიშვნელოვანეს განძსაცავს წარმოადგენთა. 2009 წელს ექსპედიციამ რუსთაველის გრანტი მოიპოვა და ახალი ძალებით, უფრო მასშტაბური გეგმით “შეუტია” ხომლის მასივს. რეჟისორმა დავით გოგუაძემ ორივე ექსპედიციას დოკუმენტური ფილმი მოაყოლა.

მე მინდა მეორე, 2009 წლის ექსპედიციის ფილმი განახოთ. სამწუხაროდ, youtube-ს 10 წუთიანი ლიმიტის გამო, ფილმის ყურება ქართულ სერვერებზე მოგიწევთ. ვისაც 30 წუთი გენანებათ – დამიჯერეთ, ღირს ყურებად ამოირჩიეთ თქვენთვის სასურველი სერვერი და უცქირეთ ^^

ხვამლი – (ნაწილი 1) |  ხვამლი – (ნაწილი 2) [myvideo.ge]

ხვამლი – (ნაწილი 1) |  ხვამლი – (ნაწილი 2) [tvali.ge]

ასევე ძალიან საინტერესოა realTV-ს ინტერვიუ თვითონ გურამ გაბიძაშვილთან.

დაინტერესებულ პირებს შეუძლიათ ეწვიონ ხვამლის ექსპედიციის ოფიციალურ ვებ-გვერდს

ნუ მოგერიდებათ, დადექით და კოცნეთ ერთმანეთი, კომპლექსები წლის დანარჩენი 364 დღისათვის შეინახეთ. თუ რომელიმე მოხუცი კითხულობს ამ პოსტს, ვთხოვ დღეს მაინც ნუ გათათხავთ ბედნიერ ადამიანებს, ვაცალოთ მერე რა, რომ თქვენს დროს ასეთი დღე არ იყო, ნუ დავიბოღმებით

გოგოებსაც მოვუწოდებ, ნუ გაუტეხავთ ბიჭებს, ერთი კოცნა რა არის? უარით ნუ გაისტუმრებთ ^_^

ისედაც უკვე ბევრმა იცის, მაგრამ ლუზერებისთვის მაინც ჩამოვწერ კოცნის რამდენიმე სასარგებლო თვისებას:

კოცნას მოქმედებაში მოყავს სახის 200 კუნთი. ასეთი სახის “ვარჯიში” წარმოადგენს ნაოჭების პროფილაკტიკას.

კოცნის დროს წყვილი ერთმანეთს გადასცემს ნივთიერებათა კომპლექსს (ცხიმებს, მარილებს), რაც თავის მხრივ აძლიერებს იმუნიტეტს.

რომანტიკული კოცნისას იწვება 2-3 კალორია, ხოლო ფრანგული კოცნის დროს კი ხუთი და მეტი.

კოცნისას ტუჩები 200-ჯერ უფრო მგრძნობიარეა ვიდრე თითები.

მამაკაცები რომლებიც სამსახურში წასვლის წინ კოცნიან მეუღლეებს, 5 წლით მეტხანს ცოცხლობენ.

ვნებიანი კოცნა რომელიც 90 წამზე მეტხანს გრძელდება იმ მომენტში ზრდის წნევას, პულსს და ჰორმონების რაოდენობას სისხლში.

კოცნის დროს ორგანიზმში გამომუშავდება ნარკოტიკული ნივთიერება რომელიც 200-ჯერ ძლიერია მორფინზე.

სწორედ ამიტომ კოცნისას ადამიანი განიცდის სიხარულს, ბედნიერებას, გაოცებასა და თავბრუსხვევას.

ქალებს კოცნა ეხმარებათ დამშვიდებაში და სტრესის მოხსნაში.

აბა, თქვენ იცით, წარმატებულ დღეს გისურვებთ <(^_^)>